Ο όρος "παιδοκεντρικότητα" εισήχθηκε από τον Dewey, ο οποίος τον περιέγραφε ως εξής: "το παιδί είναι το σημείο εκκίνησης, το κέντρο, το τέλος. H ανάπτυξή του, η εξέλιξή του είναι το ιδανικό, το ίδιο το παιδί μας ορίζει το πρότυπο. Για την ανάπτυξη του παιδιού, όλα τα μαθήματα είναι υποβοηθητικά, υποδεέστερα, είναι όργανα που αξιολογούνται ανάλογα με την προσφορά τους στην ανάπτυξη του παιδιού. Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του παιδιού είναι κάτι πολύ παραπάνω από οποιοδήποτε μάθημα. καμία γνώση, καμία πληροφορία δεν είναι ο στόχος, παρά μόνο η αυτοπραγμάτωση. Είναι το πιο τρομερό πεπρωμένο, τόσο στην εκπαίδευση όσο και στη θρησκεία, το να κατέχει κάποιος όλη τη γνώση του κόσμου και να χάσει τον εαυτό του. Επιπλέον, τα μαθήματα ποτέ δεν μαθαίνονται χωρίς τη συναίνεση του παιδιού. Η μάθηση είναι ενεργητική. Δεν αφορά μόνο το πνεύμα αλλά την οργανική αφομοίωση που αρχίζει εκ των έσω. Στην κυριολεξία, πρέπει να προσδιορίζουμε τις θέσεις μας σύμφωνα με το παιδί, να ξεκινάμε από το παιδί. Είναι το παιδί, και όχι το μάθημα ή το πρόγραμμα, αυτό που ορίζει τόσο την ποιότητα όσο και την ποσότητα της γνώσης... Κάθε παιδί είναι μία ξεχωριστή περίπτωση. Οι παρούσες δυνάμεις που πρέπει να επιβεβαιωθούν, οι παρούσες δυνατότητές του πρέπει να εξασκηθούν, οι παρούσες νοοτροπίες/ στάσεις του πρέπει να γίνουν αντιληπτές. Εκτός από αυτό που ο δάσκαλος γνωρίζει ως curriculum, πρέπει ακόμα να γνωρίζει ποιες είναι οι υπάρχουσες δυνάμεις, δυνατότητες και νοοτροπίες και πως θα επιβεβαιωθούν, θα εξασκηθούν και θα γίνουν συνειδητές". Dewey, J. (2001). The School and the Society & The Child and the Curriculum
By Κοκκίδου Μαρία
By Κοκκίδου Μαρία
